Her Müslüman, özellikle neffsini tezkiye edip, ahlakını güzelleştirmek isteyen tarikat ehli kişiler, her halukarda, öfkede, varlıkta, darlıkta, zorlukta, sevinçte her halinde duygularını kontrol edebilmelidir.

Nefsini tezkiye edip, arınarak güzel ahlak kazanmalı özellikle nefsi ve sufli arzulara karşı bir ölü gibi uzak olmalıdır, yani "Ölüm gelip çatmadan evvel, şehvanî ve nefsanî hislerinizi terk etmek suretiyle bir nevi ölünüz."anlamınnda "Ölmeden önce ölünüz."  sözüne  hadis dense de, mutasavvıfların sözü olması kuvvetle muhtemeldir ama kasdettiği doğru anlaşılırsa güzeldir.

Tasavvufa meyledip alim ve kamil bir mürşidin (öğretmenin) kontrolunde seyru sülük edenler, (yani bu uğurda yol alma süreci ki zirvesi kullara hizmet tir)  özellikle bu zamanda tembel, m,skin , pısırık asla olamazlar. "Kafasına vur, elinden ekmeği alınan." insanlardan asla olamaz. Ben evradımmı çeker başka şeye karışmam diyen derviş tiplemeleri asırlar öncesinde bile güzel değildi, bugünlerde ise hiç değil.

Nefsini ıslah etmeye ve güzel ahlakı kazanmak için daha fazla uğraşan her sofi, mürid, seyrü sülükünü ikmal ederken diğer kulluk ve vatandaşlık, insalıkgörevlerini de ihmal edemez ve bu görevlerin başında gelen cihadı asla terketmemeli zaten nefsi tezkiye ile uğraşmak en büyük cihad olduğu Efendimiz tarafndan bildirilmişken diğer cihad türlerini de ihmal etmemelidir.Yani her mücahid sofi olmasa da her gerçek sofi tam bir mücahiddir. Mücahid olmayan sofi değildir, kendini kandırıyordur.K.Kaplan